Betere elektrische geleiding littekenweefsel hartspier
Prof. dr. M.J. Schalij
Cardiologie
Leiden UMC
Bij een hartinfarct ontstaat schade aan de hartspier. Als gevolg van het tijdelijke tekort aan zuurstof en energie sterven er hartspiercellen af op de plaats van het infarct. Zodra de doorbloeding is hersteld, probeert het lichaam de schade aan de hartspier te repareren. Hierbij treedt, net als na een snee in een vinger, littekenvorming op. Dit littekenweefsel is echter, anders dan het hartspierweefsel, veel minder goed in staat de elektrische prikkels te geleiden die nodig zijn om de hartspier gecoördineerd te laten samentrekken. Het littekenweefsel, dat voornamelijk bestaat uit zogeheten fibroblasten, fungeert ter plekke als isolatiemateriaal, waardoor de elektrische prikkels niet hun normale route over het hart kunnen volgen. Dit vergroot de kans op hartritmestoornissen en het ontstaan van hartfalen.
Onlangs is een techniek ontwikkeld waarmee fibroblasten beter in staat gesteld worden elektrische prikkels te geleiden. Dit gebeurt door genen in de fibroblasten te brengen die eiwitten aanmaken die het doorgeven van elektrische prikkels naar aangrenzende cellen bevorderen. De techniek werkt bij fibroblasten die gekweekt zijn in een schaaltje in het laboratorium.
Doel van het project
Doel van dit project is na te gaan of de techniek ook werkt in een kloppend hart. Hiertoe wordt bij ratten experimenteel een hartinfarct opgewekt. Het hierna gevormde littekenweefsel in het hart krijgt aansluitend een behandeling met virussen die de bewuste genen in de fibroblasten moeten brengen. Vervolgens moet blijken of de genen inderdaad nieuwe eiwitten in de fibroblasten gaan aanmaken en of hierdoor de elektrische eigenschappen van de fibroblasten ten goede veranderen en de werking van het hart verbetert. De kennis en inzichten die dit onderzoek oplevert moeten de basis vormen voor eventuele toepassing van deze techniek bij mensen die een hartinfarct hebben doorgemaakt.
- Wat vindt u van deze informatie? Breng uw stem uit:
-
